Lieve Scheepers
België
"Iets bestaat pas als je het aan een ander vertelt"
(Christien Brinkgreve, De ogen van de ander)
Elk mens heeft zijn eigen verhaal. Geschreven door context, ervaringen en ontmoetingen. De combinatie daarvan maakt iemand telkens uniek. Zoveel verhalen als mensen dus.
In organisaties en teams komen al die verhalen van al die mensen bij elkaar. Meer nog, ze worden daar verder geschreven en tegelijk wordt verwacht, gevraagd om mee te werken aan een groter en overkoepelend stuk.
Dat proces boeit me mateloos: hoe verbind je mensen, ieder met het eigen Zelf op zo’n manier dat ze het de moeite waard vinden om met elkaar iets moois te maken? Waarin ze ruimte voelen voor wat ze zelf belangrijk vinden en tegelijk “goesting” hebben om aan het geheel te werken?
Het individu en de gemeenschap. Ik weet intussen dat dit een spanningsveld is en ik denk dat dit zo nog even zal blijven. De mate waarin mensen echter bereid zijn om hierover verdiepend met elkaar het gesprek aan te gaan, te onderzoeken waar raakpunten liggen, maakt of deze spanning zal leiden tot iets nieuws of gaat stranden. Of het energie gaat geven of net gaat vreten.
Mijn kracht ligt in het ondersteunen van dit soort (verander)processen. Ik kan een sfeer van veiligheid scheppen waarin mensen graag aan elkaar vertellen, de juiste vragen gaan stellen en graag naar elkaar luisteren. Ze hebben elkaars ogen nodig om nieuwe perspectieven te zien. Om soms nog verborgen potenties te ontdekken en beperkingen te erkennen, bij zichzelf en bij de ander. En deze ontdekking leidt vaak tot houvast om in het (werk)leven tot verruimende oplossingen te komen. Gericht op het verbinden van de verschillen ipv ze te bestrijden.
Met een team of een individu een gezamenlijk verhaal ontwikkelen over een haalbare toekomst, kijken naar het verbinden van het individuele en het gezamenlijke verlangen, naar hoe het zou kunnen zijn en vervolgens werken met dat wat er al is en zich aandient. Dat is waarin ik geloof en daarom kies ik ook voor deze aanpak.